Anuradhapura

Anuradhapura was van omstreeks de vierde eeuw v.Chr. tot de elfde eeuw n.Chr. de hoofdstad van Sri Lanka — ruim duizend jaar, waarmee het een van de langst onafgebroken bewoonde hoofdsteden van de oude wereld is. Na een invasie werd de stad verlaten, door de jungle opgeslokt, en onder de Britten opnieuw opgegraven.

Wat haar onderscheidt van andere ruïnesteden is dat ze nooit ophield heilig te zijn. Dit is een levende bedevaartsplaats: veel van waar u doorheen loopt is geen archeologie maar een functionerend religieus centrum, met gelovigen in het wit bij elk belangrijk heiligdom.

De heilige vijgenboom in het hart van de stad groeide uit een stek van de Bodhi-boom in Bodh Gaya, waaronder de Boeddha verlichting bereikte, en werd hier in 288 v.Chr. geplant. Hij behoort tot de oudste door mensenhand geplante bomen ter wereld met een gedocumenteerde plantdatum, en wordt sindsdien onafgebroken verzorgd.

Het is na de Tempel van de Tand de meest vereerde plek van het eiland. Gedraag u daarnaar: witte kleding is gebruikelijk, schouders en knieën bedekt, schoenen uit, en draai de boom niet uw rug toe voor een foto.

Drie enorme bakstenen stoepa's beheersen het terrein. Ruwanwelisaya is de meest vereerde en de meest levendige van pelgrims. Jetavanaramaya behoorde bij de bouw in de derde eeuw tot de hoogste bouwwerken van de oude wereld — alleen de piramides van Gizeh staken erbovenuit — en zou vele miljoenen bakstenen hebben gekost. Abhayagiri vormde de kern van een klooster waar duizenden monniken woonden.

Kleiner maar aangrijpender zijn Thuparamaya, de oudste dagoba van het eiland, en Isurumuniya, een rotstempel met het beroemde reliëf dat bekendstaat als de Geliefden.

Het terrein is enorm — de monumenten liggen verspreid over vele vierkante kilometers en niet bij elkaar. Er in deze hitte tussen lopen is niet realistisch. De meeste bezoekers doen het per auto, en fietsen is in de koelere uren een werkelijk goed alternatief als u ervoor in bent.