Nuwara Eliya

De Britten bouwden Nuwara Eliya in de negentiende eeuw als hill station en lieten het er zoveel als het klimaat toestond als thuis uitzien: een renbaan, een golfbaan, een roeimeer, hagen en rozenperken, en een postkantoor van rode baksteen. De lokale bevolking noemt het Little England, en hoewel die naam er voor bezoekers dik bovenop ligt, is het geraamte ervan echt.

De omliggende hellingen zijn echt theeland. Een deel van de hoogst geteelde en meest waardevolle Ceylon-thee komt van deze plantages, en de aanplant loopt door tot aan de rand van de stad.

Een fabrieksbezoek is hier het aangewezen uitje, en interessanter dan het klinkt: de verweldering, de rolmachines, het sorteren en graderen, en de geur van de plek. De meeste plantages verzorgen korte rondleidingen die eindigen met een proeverij, en het verschil tussen de gradaties is meteen duidelijk zodra iemand ze naast elkaar zet.

De plantages zelf zijn fotogeniek en een uur wandelen waard. De plukkers zijn vrijwel allemaal Tamil-vrouwen wier families in de negentiende eeuw door de Britten uit Zuid-India zijn gehaald — een geschiedenis die u beter kent voordat u iemand aan het werk fotografeert.

Horton Plains is een hoogvlakte van grasland en nevelwoud op ongeveer anderhalf uur rijden, en de wandeling daar is de mooiste van het land: een lus van negen kilometer langs Baker's Falls en World's End, een steilrand waar de vlakte bijna een kilometer loodrecht wegvalt.

Het moet bij dageraad. Tegen het midden van de ochtend vult de wolk de vallei en is World's End een witte muur — dat is geen incidentele tegenvaller, het is wat er de meeste dagen gebeurt. Dat betekent dat u Nuwara Eliya rond vijf uur 's ochtends in de kou verlaat, en het is het nog steeds waard.