Sigiriya

Sigiriya werd in de vijfde eeuw gebouwd als koninklijke citadel door koning Kashyapa, die de hoofdstad hiernaartoe verplaatste vanuit Anuradhapura en een rots versterkte die lang voor hem al door bosmonniken bewoond was. Na zijn dood keerde de plek terug naar kloostergebruik en raakte geleidelijk verlaten. Het is nu UNESCO-werelderfgoed en de best bezochte plek van Sri Lanka.

Wat er rest is meer dan een ruïne op een top. De aanloop voert door symmetrische watertuinen — die tot de oudste bewaarde aangelegde tuinen ter wereld behoren — en vervolgens door rotstuinen en terrassen voordat de trappen beginnen.

Van de voet tot de top zijn het ruwweg 1.200 treden. De route is goed aangelegd en voorzien van leuningen, maar een flink deel bestaat uit metalen trappen die aan de rotswand zijn bevestigd, en op sommige stukken klimt u in ganzenpas met een diepe val naast u. Wie niet goed tegen hoogte kan, moet dat vooraf weten.

Op tweederde van de weg leidt een wenteltrap naar een beschutte nis in de rotswand met de fresco's: geschilderde figuren, vaak de Sigiriya-dames genoemd, na vijftien eeuwen nog altijd levendig. Net daarachter ligt de Spiegelmuur, een gepolijst oppervlak vol verzen die bezoekers tussen de zesde en veertiende eeuw erin krasten — een van de oudste vormen van toeristengraffiti die er bestaan.

Dan volgt het leeuwenterras, waar twee enorme uitgehouwen klauwen de laatste trap flankeren. De kop en schouders van de leeuw rezen er ooit bovenuit; u klom zijn muil binnen. Alleen de klauwen resten.

Een kilometer noordelijker ligt Pidurangala, een ruwere klim zonder oude trap en met een stuk klauteren over rotsblokken vlak onder de top. Het is er veel rustiger, en het levert het uitzicht op dat Sigiriya zelf niet kan geven: Sigiriya, vrij oprijzend uit de jungle. Wie beide wil, beklimt vaak Pidurangala bij dageraad en Sigiriya daarna.